Dzień 5 „Taki-san waleczny staruszek ;D”

- San wa / coś w stylu „proszę pana” , time is up! [zaspałem] [słyszę pukanie do drzwi]
- Sumimasen, eto …time is up! [słyszałem, że Hiromi chwyciła za klamkę, ale nie weszła do pokoju, znowu zapukała]
- Hai, sumimasen [krzyczę z pokoju]

Ubrałem się jak najszybciej, chwyciłem plecak i wyleciałem z pokoju.

Gdy oddawałem klucz od pokoju, Hiromi-san spytała się czemu nie jem śniadania [widząc, że jest już 10:30 darowałem sobie śniadanie, nie chciałem robić kłopotów]

Na ściemniałem coś, że brzuch mnie boli i w ogóle fatalnie się czuje, i przepraszałem za spóźnienie.

A Hiromi-san przepraszała minie, ta to, że mnie obudziła ;D

- przepraszam ale „czas minął” :D , musiałam „pana” obudzić, sumimasen [kłaniając się]

- [„pana” hehe dobre;) ] Piotr jestem ;)

- „Pioto?„

- Piter ;) z angielskiego ^^

- Więc „Piter-san” na pewno nie chcesz jeść?

- na pewno, już późno, i ogóle źle się czuję. Daijobu (w porządku) poradzę sobie ;)

Jak to się mówi w Japonii? Jeśli się wychodzi „ittekimasu ?” (wychodzę / książkowo dosłownie „wychodzę, ale wrócę” )

- tak

- Więc, ittekimasu ^^

- itterashai ( Bezpiecznej Drogi / książkowo „Idź i wróć” )

Jeszcze zamulony wczorajszymi krewetkami, postanowiłem, że w końcu zjem „normalny” posiłek [tylko gdzie?, japońska kuchnia do najtańszych nie należy, i z tego co widzę, to mogę być uczulony na niektóre rzeczy (jestem alergikiem, i mam uczulenie na masę rzeczy;D), poza tym jeśli coś zamówię, a okaże się że dostane małą porcję ? bo japońskie jedzenie często musi ładnie wyglądać, pachnieć i smakować, ale nie koniecznie trzeba się tym najeść ;D]

Szedłem w stronę dworca i rozglądałem się po barach [na szybach były zdjęcia potraw] ale nic nie wyglądało za ciekawie, chyba że kosztowało ponad 1 200 Y [kurczę, nie stać mnie, żeby tak ryzykować ;/ może i zaoszczędziłem kilka jenów bo mam tańszy pokój, ale bilet na pociąg też kosztuje, a nie mam zamiaru siedzieć cały czas na „Honsiu” [Honsiu (czasami zapisywane „Honshiu”) - jedna z 4 głównych wysp Japonii [właściwie można powiedzieć, że jest główną wyspą], leżą tu takie miasta jak Tokio, Osaka, Kyoto, Hiroshima, Sendai (po prostu jest wielką wyspą ;P ) ]

Poszedłem do KFC [tam przynajmniej wiem co dostanę ;D] i zamówiłem duży kubek z 6 kawałkami kurczaka za 1390 Y ;D

W końcu najedzony, wyszedłem na miasto, ale nie miałem ochoty łazić [może usiądę sobie gdzieś i odpocznę ? ile można łazić non stop? Poza tym mam jeszcze czas na zwiedzanie, a z tego co widzę, to miasto nie jest duże (skoro się nawet zgubić nie mogę)]

Poszedłem nad staw [moje ulubione miejsce / jest chicho, w miarę chłodno, ale jest też coś, czego nie ma nigdzie indziej – ławki ! :D )

Usiadłem koło jakieś parki [chłopak wkręcał jakiś bajer dziewczynie, więc nie będę ich zaczepiał rozmową]

Wyjąłem z plecaka zeszyt, i „uzupełniłem” wszystkie braki ;) później uczyłem się japońskiego.

- Konnichiwa [starszy gościu przechodził, pchając rower (chodził wokół stawu od dłuższego czasu) i stanął niedaleko]

- Konnichiwa ;)

- „Amerika ?”

- nie, nie lubię „Ame RI ki” :D [wiem, że co to ma do tego, czy lubię, czy nie lubię, skoro się pyta tylko czy pochodzę z Ameryki, ale już kilka razy, pierwsze co to słyszę „Amerika?” – po prostu nie wytrzymałem tym razem ;D]

- skąd jesteś? [ „dziadek” nawijał po Japońsku]

- Jestem z polski [dumnie odpowiadam wykutymi na blachę słowami, i pokazuję na czapeczkę z orzełkiem]

- (jak zwykle ochy i achy :D ) ale nic więcej nie mówił [karmił żółwie w stawie]

Ale gdy parka opuściła ławeczkę, to zaraz się przysiadł do mnie, i próbował porozmawiać [tyle, że NIC po angielsku nie mówił]

Mówił mi coś po Japońsku, ja sobie zapisywałem, i tłumaczyłem [gościu nawet w Romaji nie pisał (Romaji - znaki łacińskie, rzymskie) – latynizacja języka japońskiego, w samej japonii właściwie nie używana, stosuje się ją przede wszystkim w kontaktach z cudzoziemcami, Ale jak do tej pory wszyscy jak mi coś zapisywali, to tylko w Romaji ;/]

Niestety moje słowniki były ubogie w słówka, i czasami na różne sposoby, używając innych określeń próbował się o coś spytać.

Głównie pytał się o Polskę, bo było najłatwiej. [na przykładzie japonii – podał liczbę mieszkańców japonii, a ja polski :D , i tak o Stolicę, prezydenta, miasto w którym ja mieszkam]

- A w ogóle gdzie leży Polska ?

Nabazgrałem w zeszycie mapę Eurazji, narysowałem granicę polski, i zaznaczyłem Warszawę i Gdańsk ;D

(narysowanie tego zajęło mi 30 sekund, więc nie jest to najlepsza wersja atlasu ;D )

- A jak doleciałeś do Japonii ? [ Palcem pokazywał, z mojej namalowanej „polski”, i na Japonię ;D (grunt to wiedzieć o co chodzi ;D) ]

- Nie, Poleciałem do Finlandii, potem do Japonii.

- Do Tokio ?

- Nie do Osaki, wylądowałem w Kansai, [Kansai – międzynarodowe lotnisko w Osace]

Później namalowałem flagę Polski, zaznaczyłem kolory [akurat pierwsza strona jaką w rozmówkach otworzyłem ;D]

Shiroi – biały i akai – czerwony, [na fladze zaznaczyłem na środku kółko i pokazałem orzełka, którego miałem wyszytego na czapeczce]

Widziałem, że Taki-san się przygląda orzełkowi z uwagą, więc zaproponowałem mu, że możemy się zamienić czapeczkami [oczy zrobił wielkie jak pięcia złotówki ;D]

Od razu ściągnął swoją czapeczkę „Prej boja :D” i ubrał na głowę moją.

Wyglądał jakby był nie wiadomo jak dumny, co chwile ją poprawiał [a gdy ktoś przechodził obok, to witał się ściągając czapeczkę, i zakładał tak, żeby wszyscy zwrócili uwagę na orzełka (jeśli ktoś nie zwrócił uwagi, to sam pokazywał, że się zamieniliśmy czapeczkami ;D) ]

W końcu odezwał się do Takiego facet, który już wcześniej przykuł moją uwagę [wydawał mi się tak dziwnie „znajomy” bo wyglądał jak aktor, co grał w starych filmach kung-fu, albo inny co grał w szklanej pułapce]

Taki wstał, i zaczął coś krzyczeć [nie miałem pojęcia o co chodzi].

Nagle usłyszałem jak „aktor” mówił [coś tam ……. „Baka Porando”] co mogło oznaczać, „głupi Polak”, lub „Głupia Polska” [bo z tego co mi wiadomo, to z odmiana przez osoby, czas i przypadki to w j.japońskim „nie istnieje” wszystko zależy od całości zdania]

Taki przyjął pozycję do walki i krzyknął „Common !!”[a mówił, że nic po angielsku nie potrafi ;P]

Aktor ( też starszy gościu) tylko machnął ręką, i pokazywał coś na czapkę z orłem.

Jakoś się dogadali, bo Taki-san znowu usiadł na naszą ławkę i dalej próbował rozmawiać [w między czasie przyszło dwóch kumpli aktora, jeden tak narąbany, że ledwo stał na nogach (na szczęście ławka „aktora” była wolna, więc od razu jak usiadł, to zasnął. A drugi wyglądał jak gościu z anime „Yattaman”, był strasznie chudy, miał śmieszne wyłupiaste oczy, na szpiczastym nosie okulary, tylko zamiast dwóch wielkich wystających zębów, miał strasznie żółte i wykrzywione do środka jedynki. [wygląda niemal identycznie jak ten z bandy „Drombo”]

[hehe, normalnie identyczny koleś, tylko te zęby inne]

Dziadek chciał, żebym zapisał sobie nazwy pagody, stawu i czegoś tam jeszcze, ale Aktor znowu się wtrącił do rozmowy.

Taki-san znowu nie wytrzymał, zacisnął pięści, i znowu krzyknął „Common!”, Aktor wstał i zamarkował kopnięcie, Ale Taki dalej się upierał [stali przez chwile i gapili się na siebie]

W końcu prawym sierpowym Taki „wymierzył sprawiedliwość”, aktor poleciał na ławkę [Teraz co ... ? zamurowało mnie ] Taki odskoczył i wymachuje pięściami do tamtego. Po chwili znowu zaczęli się szarpać, i tym razem Taki-san okazał się lepszy, wrzucił go do stawu, przerzucając przez ramię [o rany ! to pięknie, będą kłopoty]

Dziadek zadowolony siada na ławkę i szczerzy do mnie zęby z zadowolenia. Aktor wyszedł ze stawu [drombo mu pomógł, tak cały czas siedział i nic się nie odzywał]

Mokry dziadek długo na swojej ławce nie usiedział, ruszył w naszym kierunku [Taki ściągną czapeczkę z głowy, i położył ją na ławce, a sam odskoczył tak, że stał na krawędzi tuż przy stawie]

Aktor się zatrzymał ale gdy Taki zaczął go prowokować [ z gestykulacji mogło wyglądać coś jak „znowu chcesz z żółwiami popływać?” W tym czasie ja szybko schowałem książki, kamerę i portfel z pieniędzmi i dokumentami do plecaka, a plecak wrzuciłem pod ławkę]

Tym razem mokry nie wytrzymał i rzucił się w naszym kierunku, [ Ja wstałem i podszedłem do Takiego (chciałem go uspokoić)]

Taki już podnosił gardę, gdy tamten skręcił w kierunku naszej ławki i chciał niemal „wślizgiem” kopnąć w leżącą na niej czapkę. [Taki-san niemal własnym ciałem zasłonił polskiego orła, rzucając się na ławeczkę] (dostał kopa w rękę, a cała akcja komicznie wyglądała) [Tak jest dziadek, broń polskiego orła!]

Gdy Aktor wstał z ziemi, Taki złapał go za gardło [drugą ręką ubrał czapeczkę (orzełkiem do tyłu, jak prawdziwy Fighter ;D) ] i rzucił drugiego dziadka na ławkę. Już chciał uderzyć z pięści w twarz, ale chwyciłem go za rękę, i prosiłem żeby przestał [swoim „groźnym” spojrzeniem popatrzył na mnie, i kazał mi się odczepić]

Próbowałem go przekonać [cały czas trzymając mu tą prawą rękę, żeby nie mógł uderzyć aktora, którego zresztą cały czas dusił]

- mówiłem coś w stylu :

_ Taki-san stop! Onegai shimasu, [Onegai – jest jedną z form „proszę”] (ale tak samo sak słowo przepraszam ma kilka form, które trzeba stosować w zależności od sytuacji) i nie miałem pojęcia, czy używam odpowiedniej formy ;P [ludzie dookoła przyglądali się całemu zajściu, ale bez większych emocji]

Drombo przyłączył się do akcji, i też chciał uspokoić Takiego, to ten puścił aktora, a chwycił za gardło chudego okularnika [tak wiem ,aj też noszeę bryle ;P]

_ Taki-san stop ! it’s O.K , Daijobu! [próbowałem jeszcze raz, tym razem zacisnąłem mocniej swoją rękę na jego przedramieniu]

Udało się ! dziadek wygonił bandę drombo na ich ławkę, i usiedliśmy z powrotem [rozglądałem się chwile po ludziach obserwujących całe zajście, i wiedziałem, ze nie obejdzie się (jednak) bez policji]

Było gorzej niż się spodziewałem, przyjechało 5 radiowozów !!

Trzy zablokowały (wszystkie) wjazdy i wyjazdy, a dwa podjechały do nas ;/

Policjanci z początku nic nie mówili, nie pytali się nikogo co się stało, tylko przeszli się koło ławeczek, popatrzyli trochę i wrócili do radiowozów. Po 5 minutach przyszli znowu troje podeszło do aktora, a policjant z policjantką do nas.

Pierwszy do głosu był dopuszczony aktor, bo było po nim widać, że się bił [nie dość, że był mokry, to jeszcze w trakcie walki zostawiał mokre ślady pod swoją i naszą ławką, w dodatku lewe oko od „sierpa” zaczęło mu zmieniać kolor]

Drombo chciał coś mówić, ale nie pozwolili mu, a pobity dziadek mówił coś w stylu, że się potknął [po wydedukowaniu z gestykulacji, tylko nie wiem jak wytłumaczył te mokre ślady pod naszą ławką]

Następnie My mieliśmy prawo głosu.

Taki- san się tłumaczył, potem pokazał na mnie, że „rozmawiał” ze mną [pokazał mój zeszyt, z zapiskami]

- Nihongo ga hanasemasuka ? (mówi pan po Japońsku?) [to też wykułem na blachę]

- nie chciałem odpowiadać jak zwykle „sukoshi” (trochę), kiwnąłem głową, że nie

- a po angielsku ?

- też nie [udawałem, że patrzę w rozmówki, i niby czytałem] – wakarimasen, sumimasen ( nie rozumiem / nie wiem, przepraszam )

- Poproszę paszport [no to pięknie, to sobie nawet tygodnia nie posiedziałem w Japonii, i już takie problemy]

- Mam w hotelu [udawałem, że angielski sprawia mi więcej trudności, niż naprawdę (ale nie musiałem zbytnio się starać z tym udawaniem ;) ]

- Gdzie jest twój hotel ?

- Pokazałem palcem, że trzeba iść „tą uliczką”, że możemy iść po moje dokumenty.

Zamiast tego policjantka poprosiła mnie, żebym podszedł z nią do radiowozu, tamci policjanci zostali z walecznymi dziadkami.

Przy radiowozie stał jeszcze jeden policjant, i razem z babką mnie „przesłuchiwali” [tak samo jak wcześniej]

- mówisz po Japońsku ?, a po angielsku ? na ile czasu się zatrzymałem w japonii, czy mam dokumenty i gdzie jest mój hotel ?

Ale obeszło się bez większych problemów, dziadki musieli podać sobie rękę [hehe, jak dzieci ;D] i po kłopocie.

2 radiowozy odjechały, ale trzy zostały i obserwowali nas.

Taki na pożegnanie [ponoć za czapeczkę] dał mi "purezento" kubek, i coś czym handlował

Chyba coś w rodzaju ciastek, ale nie wiem co to ;P miałem jeszcze jedną paczkę, takich śmiesznych ludzików, ale nie mam pojęcia co się z nią stało ;/

Dziadek usiadł jeszcze na chwil przy stawie, na betonowym murku [chyba dla szpanu, bo usiadł tyłem do aktora (policja cały czas była niedaleko), potem odwrócił głowę w jego kierunku i chwilę pogadali ze sobą]

W końcu pojechał [mi trochę głupio było tak sobie pójść po tej całej aferze]

Spakowałem się i też już chciałem iść, tylko coś mnie tknęło i poszedłem przeprosić bandę drombo [chyba udzieliło mi się to ciągłe „japońskie” przepraszanie za wszystko (nie raz mnie ludzie przepraszali, za to, że „nie mówią po angielsku”) :D], Ci z kolei chcieli żebym chwile z nimi pogadał [a niby o czym?]

No i mówiłem niemal wszystko od początku (dobrze, że miałem wszystko już zapisane, teraz zajęło to niecałe pół godziny)

Spać! Po takim dniu pełnym wrażeń [no może jedno, ale konkretne] nie chciałem nic innego

[oczywiście kąpiel obowiązkowa bo przy takich temperaturach ciężko „świeżym” wrócić ;D, i jeszcze raz polecam wszystkim, którzy chcą się wybrać w wakacje, żeby zabrali ze sobą chusteczki nawilżające (super wynalazek ;D ) ]